Απεβίωσε η ελληνίστρια και ακαδημαϊκός Jacqueline de Romilly
Le Monde, 19-12-2010

Η ακαδημαϊκός Jacqueline de Romilly, ειδικός στον ελληνικό πολιτισμό και τη γλώσσα, απεβίωσε το Σάββατο 18 Δεκεμβρίου σε ηλικία 97 ετών, όπως ανακοίνωσε ο εκδότης της Bernard de Fallois. Είχε γεννηθεί στις 26 Μαρτίου του 1913. Ο πατέρας της ήταν καθηγητής φιλοσοφίας και η μητέρα της μυθιστοριογράφος. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή το 1933 στην Ecole Νormale Supérieure. Καθηγήτρια Λυκείου το 1939, ονομάστηκε Maître de Conférences το 1949, κατόπιν Professeur Titulaire το 1951 στην École des Lettres της Λίλλης, πριν γίνει καθηγήτρια της ελληνικής γραμματείας και γλώσσας στην École des Lettres στο Παρίσι, από το 1957 μέχρι το 1973. Υπήρξε, επίσης, η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια στο Collège de France, στην έδρα «Η Ελλάδα και ο σχηματισμός της ηθικής και πολιτικής σκέψης», κατόπιν η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε στην Ακαδημία des Ιnscriptions et Βelles Lettres το 1975. Το 1988 ήταν η δεύτερη γυναίκα, μετά τη Marguerite Yourcenar, εκλεγμένη στην Γαλλική Ακαδημία. Το 1995 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημείας των Αθηνών, έλαβε την ελληνική υπηκκότητα και ονομάστηκε πρέσβειρα. Συνέγραψε πλήθος έργων, κυρίως γύρω από τον Θουκιδίδη, τον Αισχύλο και τον Ευρυπίδη. Ενσάρκωνε την διδασκαλία των κλασικών ελληνικών μελετών στη Γαλλία και την ουμανιστική αντίληψη του πολιτισμού. «Είναι απώλεια για τη χώρα μας» δήλωσε η Hélène Carrère d’ Encausse, μόνιμη γραμματεάς της Γαλλικής Ακαδημείας· η Jacqueline de Romilly, συνέχισε, «έφερε μέσα της, σε όλη της τη ζωή, τη γλώσσα και τον πολιτισμο της Ελλάδας, θεωρώντας τα […] ως παιδεία […] για την κατανόηση της ελευθερίας του ατόμου και της αφοσίωσης στη δημοκρατία.

Μια μεγάλη κυρία της ψυχιατρικής έφυγε από τη ζωή
Guy Baillon
Mediapart, 5-11-2010

Μια μεγάλη κυρία της ψυχιατρικής, η Hélène Chaigneau, μας άφησε χρόνους. […] Γεννημένη στις 12 Οκτωβρίου 1919, εργάστηκε ως ψυχίατρος σε πολλά νοσοκομεία, ανάμεσά τους στο Ville-Evrard, από το 1954 και τέλος στο Maison-Blanche από το 1971 μέχρι το 1987. […] Χωρίς δογματικό λόγο, χωρίς θεωρητική αγκύστρωση, αλλά εξοπλισμένη με ακριβή κλινική αίσθηση και σταθερή αλλά υπόρρητη ψυχαναλυτική έμπνευση, μας έδειξε αυτό που την ενδιέφερε πριν απ’ όλα: ο αποκαλούμενος «σχιζοφρενής» ή «υστερικός» –θεωρούσε τη διάγνωση δευτερεύουσα πραγματικότητα, πολύ μετά την ανθρώπινη ψυχική διάσταση– να μπορεί να αποδεχτεί τη συνάντηση μαζί της και κατόπιν με τα μέλη της ομάδας. Γνώριζε να συνταιριάζει με απλότητα δύο διαβήματα που φαίνονται αντινομικά : (α) την απαίτησή της να επιβεβαιώνεται ως προσωπικότητα (μέχρι που να θεωρείται εγωΐστρια μερικές φορές), συνθήκη ουσιώδης για να είναι «παρούσα στον άλλον» και αναγκαία για να συγκροτήσει την «ικανότητα του περιθάλπειν» και (β) την «ικανότητα να είναι περιθάλπουσα» την οποία αποχτούσε παραμερίζοντας τον ευατό της για να δώσει αξία στην ομάδα… Η Hélène Chaigneau κατάφερνε να συνθέτει θαυμάσια αυτές τις δύο θέσεις ώστε να μπορεί να συναντήσει το πάσχον άτομο, αυτόν τον «άλλον» που θα στηριχθεί πάντα σε έναν αστερισμό ανθρώπων, εξ ου και η αναγκαία παρουσία μιας ομάδας γύρω της που να εμπλέκεται στη δημιουργία ενός προσαρμοσμένου και πολυφωνικού «περιβάλλοντος». […]