[Από τον Πρόλογο του συγγραφέα]

[…] Ριψοκίνδυνη ή φιλόδοξη αυτή η προσπάθεια κατανόησης του φαινομένου των εξαρτήσεων; Επαναστατική ή αιρετική άποψη; Πεισματική, εγωιστική ή αφελής σκέψη; Όλα μαζί; Είναι κατ’ αρχάς άγνωστο. Όπως ασαφής είναι και η κατάληξη ενός τέτοι­ου εγχειρήματος. Το βέβαιο είναι ότι αν η εξάρτηση εντάσσεται σ’ ένα συγκεκριμένο εννοιολογικό πλαίσιο, η απεξάρτηση είναι αδιανόητο ν’ αντιμετωπίζεται εκτός αυτού του πλαισίου.

[…] Μία ολιστική θεώρηση, αναγνωρίζοντας τη δυνα­μική της ολότητας που διαθέτει χαρακτηριστικά τα οποία α­πουσιάζουν από τα μέρη της και αντιμετωπίζοντας την ως ο­ντότητα που υπερβαίνει τα άτομα και τη συμπεριφορά τους, αποδέχεται τη συνολική ευθύνη. Θα ήταν λοιπόν (και μήπως είναι;) αδιανόητος, αδόκιμος κι αναποτελεσματικός ένας μηχανιστικός τρόπος εξήγησης του φαινομένου, ο οποίος θεμελιωμένος στη λογική της διαχεί­ρισης κι όχι της αντιμετώπισής του θα το χαρακτήριζε ως νο­σολογική οντότητα, επιβάλλοντας έτσι αδιαφοροποίητα όρια και καθορίζοντας το βαθμό μεταβλητότητάς του. Η κοινή απο­δοχή μιας τέτοιας λογικής θα δέσμευε σ’ ένα ανελαστικό πλαί­σιο και τις δυνατότητες αντιμετώπισης του. Γεγονός το οποίο θα οδηγούσε σε γενικευμένες, πρόσκαιρες ή περιστασιακές λύσεις, που τις περισσότερες φορές θα αφορούσαν όχι τους ί­διους τους εξαρτημένους αλλά τον οικογενειακό και κοινωνι­κό τους περίγυρο. Δεν θα στόχευαν στην θετική αναδιοργάνω­ση του βίου του εξαρτημένου, αλλά στη μείωση των επιπτώσε­ων της εξάρτησης του, στους μη εξαρτημένους.

[…] Μία γενικευμένη και διεξοδική διείσδυση στην λειτουργία της μονάδας ή του συνόλου, προτείνει οδούς για μία άλλη ατο­μική ή κοινωνική εξέταση του άξονα «εξάρτηση» – «εξαρτημέ­νος» – «απεξάρτηση». Καθίσταται ταυτόχρονα αναγκαία κι υποχρεωτική η διατύ­πωση μιας διαυγούς και κατανοητής ιδεολογικής θέσης του ε­κάστοτε «θεραπευτικού» σχεδιασμού σχετικά με τους τρεις αυτούς όρους. […]