Η Σύναψις έχει αφιερώσει κι άλλη φορά τις σελίδες της στη μνήμη του Μάριου Μαρκίδη. Ήταν πολύ πρόσφατη ακόμα η απουσία του απ’ ανάμεσά μας όταν, στις πρώτες Συναντήσεις της Κοζάνης [Σεπτέμβρης 2004], οργανώσαμε δύο στρογγυλά τραπέζια για τη γλώσσα [από τη πλευρά της ψυχανάλυσης κι από την πλευρά των νευροεπιστημών]. Τα 4 + 3 κείμενα αυτού του μικρού αφιερώματος δημοσιεύτηκαν στο συμπληρωματικό τεύχος 1^α του περιοδικού μας το φθινόπωρο του 2005 [σελ. 11-57].

Τούτη τη φορά είπαμε να σχεδιάσουμε ένα πιο «ολοκληρωμένο» αφιέρωμα στον αξέχαστο Μάριο. Αναγκαία, βέβαια, τα εισαγωγικά που θέτουμε εδώ, περιοριστικά της φιλόδοξης στόχευσης. Γιατί ποτέ δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένο ένα αφιέρωμα στο πολύπτυχο λογοτεχνικό, ψυχαναλυτικό και επιστημολογικό έργο ενός διανοούμενου σαν τον Μάριο που το διατρέχει από παντού η ποίηση. Η ποίηση που εμφιλοχωρεί και εδώ, ανάμεσα στα κείμενα με τα οποία συνεργάτες και φίλοι, από το πανεπιστήμιο, την ψυχιατρική, την ψυχανάλυση και τη λογοτεχνία, παρουσιάζουν τον άνθρωπο και το έργο του. Κοντά σε αυτά και κάποια κείμενα του ίδιου του Μάριου που επιλέξαμε [για την αιτία, το νοειν, τη θλίψη, τη γλώσσα, το ψυχιατρικό αντικείμενο, την κοινωνική φοβία] όπως και ένας άγνωστος ως τώρα «επιστημολογικός διάλογος» που είχε μαζί του ο Μανώλης Μαρκιανός καθώς και όσα πρόσθεσε ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος από τα λογοτεχνικά δοκίμια και τα ποιήματά του.

Θανάσης Καράβατος