Στον δρόμο, καθώς και το πρώτο βράδυ στο ξενοδοχείο, «ξεσκονίσαμε» τη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας, για την οποία ο Marc έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη – η σχετική συζήτηση συνεχίστηκε ηλεκτρονικά με το ξέσπασμα της πολύπλευρης κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας. Ανησυχούσε κι ήθελε να μαθαίνει νέα.

Μιλήσαμε φυσικά και για το περιοδικό Σύναψις, που ετοιμαζόμουν να εκδώσω και του οποίου δεν άργησε να γίνει τακτικός συνεργάτης. Το πρώτο μας τεύχος άρχιζε με δύο άρθρα του: (α) «Νευροεπιστήμες και Ψυχιατρική: έλξη ή άπωση;» και (β) «Οι διαταραχές της αναγνώρισης εαυτού: μια νευροψυχολογική προσέγγιση των θετικών συμπτωμάτων της σχιζοφρένειας» (2005, τχ 1, σελ. 6-15 & σελ. 14-38, αντίστοιχα). Ακολούθησαν: (γ) «Από την οργανολογία του Gall στον οργανικισμό του Lantéri-Laura» (2006-07, τχ 4, σελ. 24-31), (δ) «Από την εικόνα του σώματος στην εικόνα του εαυτού» (2010, τχ 16, σελ. 28-39), (ε) «Η δύναμη της σύλληψης με το χέρι είναι μέρος της σημασιολογικής αντιπροσώπευσης των ρημάτων που δηλώνουν πράξη με τα χέρια», σε συνεργασία με τους Viktor Frak, Tatjana Nazir, Michel Goyette, Henri Cohen (2011, τχ 20, σελ. 32-37).

Ο δαίμων του PC τα έφερε έτσι που το τέταρτο άρθρο του δημοσιεύτηκε χωρίς το όνομά μου ως μεταφραστή. Του έγραψα τότε πως έτσι φαινόταν σα να το είχε γράψει ο ίδιος κατευθείαν στα ελληνικά. Απάντησε πως τώρα πια «ένιωθε πολύ περήφανος που δημοσιεύει και στα ελληνικά!».

Στα ελληνικά, σε μετάφραση βέβαια της Άννυς Σπυράκου και του Κώστα Πόταγα, εκδώσαμε και το βιβλίο του «Ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο και άλλες αφηγήσεις καθημερινής νευρολογίας» (Συνάψεις/7, 2008). Είχα την ευκαιρία να το εκτιμήσω ιδίαίτερα καθώς μου είχε στείλει τα δακτυλόγραφά του πριν ακόμα κυκλοφορήσει στα γαλλικά.

Ο αδόκητος θάνατός του μας πρόλαβε λίγο πριν από το τυπογραφείο κι η Σύναψις πρόλαβε να δημοσιεύσει το καλοκαίρι του 2011 (τχ 21, σελ. 61) σύντομη νεκρολογία. Ένα χρόνο μετά, τιμά και πάλι τη μνήμη του με το μικρό αφιέρωμα που ακολουθεί.