Λίλιαν Αθανασοπούλου
Παιδοψυχίατρος, Επιμελήτρια Ιατροπαιδαγωγικού Κέντρου, Νοσοκομείο Παπανικολάου

Μέλημά μας είναι η προστασία του παιδιού. Συναντάμε μεγάλη δυσκολία όταν υπάρχουν συνεχή αιτήματα των γονιών για γνωματεύσεις, σε περιπτώσεις κακοποίησης ή σε περιπτώσεις καταγγελίας κακοποίησης, και εκεί χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να μείνει κανείς στο θεραπευτικό του ρόλο. Σε βαριές συνθήκες οδύνης, η θεραπεία μπορεί να προστατεύσει από αυτές τις καταστάσεις.

Επίσης υπάρχει δυσκολία να βρεθούν ανάδοχες οικογένειες, αλλά αν προσπαθήσουμε μπορούμε να βρούμε μια διαθέσιμη οικογένεια. Π.χ. σε γονείς χρήστες τα παιδιά δίνονται στους παππούδες σε μια άτυπη αναδοχή. Στις περιπτώσεις αυτές καλό είναι να μην ξεχνάμε το παιδί και να φροντίσουμε για τη διαφύλαξη της προσωπικής ιστορίας του παιδιού.

Μανώλης Φαϊτάκης
Παιδοψυχίατρος, Επιμελητής Κοινοτικού Κέντρου Ψυχικής Υγείας Κεντρικού Τομέα

Ως προς την κακοποίηση των ανηλίκων, δυστυχώς σε μας, στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν πρωτόκολλα, τα οποία διευκολύνουν πολύ τα πράγματα γιατί τα αντικειμενοποιούν. Αντίθετα, υπάρχει αμοιβαία δυσπιστία και άγνοια και από εμάς προς το δικαστικό σύστημα και τους συνηγόρους και των συνηγόρων και του δικαστικού συστήματος προς εμάς. Και σε αυτήν την περίπτωση ο καθένας το βλέπει από τη δική του πλευρά, ο συνήγορος θέλει να κερδίσει ένα ποινικό δικαστήριο, να βγάλει μια αποζημίωση αρκετά μεγάλη, οι γονείς θέλουν κάτι άλλο, να βγει μια αποζημίωση και να τιμωρηθεί ο δράστης. Σε αυτές τις περιπτώσεις το παιδί και τα συναισθήματά του μπερδεύονται.

Ποιος είναι ο δικός μας μπούσουλας; Αυτό που έχει ειπωθεί από τον Ιπποκράτη: «να ωφελείς, να μη βλάπτεις», να ωφελείς αυτόν που έχεις απέναντί σου. Δεν έχουμε καμία υποχρέωση εμείς άμεσα προς τους γονείς, παρότι μας πληρώνουν ενδεχομένως και ιδιωτικά, δεν έχουμε καμία υποχρέωση προς το κράτος που μας πληρώνει σε μια δημόσια θέση. Η υποχρέωσή μας ως γιατροί, και αυτό είναι που διακρίνει το ιατρικό από το μη ιατρικό (και αυτό είναι απαρέγκλιτο, δεν μπορεί να αλλάξει), είναι να ωφελείς αυτόν που έχεις απέναντί σου. Για μας αυτός είναι το παιδί, κάθε άλλο είναι εκ του πονηρού και κάθε άλλο μας κάνει μη γιατρούς. Αντίστοιχα αυτή η δεοντολογία δεσμεύει και όλους τους άλλους ειδικούς που συνεργάζονται μαζί μας και αυτό είναι που τους κάνει θεραπευτές, όπως και αυτό είναι που κάνει εμάς γιατρούς.