Τώρα τελευταία ακούγεται από πολλές μεριές πως ο πολιτισμός όχι μόνο δεν πρέπει να είναι δευτερεύουσα έγνοια σε τούτη την αντίξοη εποχή της οικονομικής και δομικής κρίσης που μας μαστίζει, αλλά αντίθετα μπορεί και πρέπει να γίνει ένα «αντίδοτο στα τοξικά της αποτελέσματα».¹ Ιδίως μάλιστα, όταν αρχίζουν πλέον να κάνουν την εμφάνισή τους και νέες μορφές ψυχικής οδύνης που βλέπουμε σε πληθυσμούς εκτεθειμένους σε ποικίλες συνθήκες εργασιακής αβεβαιότητας και επισφάλειας.²

Ε, λοιπόν, ο πολιτισμός μπορεί να δράσει και θεραπευτικά… Όχι γιατί τάχα με την τέχνη «ξεφεύγουμε» από την πραγματικότητα, αλλά γιατί η τέχνη μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε την πραγματικότητα διαφορετικά κι ίσως έτσι σταθούμε απέναντί της κριτικά, αντί να της παραδοθούμε μοιρολατρικά.

Το 2^ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογραφικών Ταινιών με Θέματα Υγείας που παρακολουθήσαμε στην όμορφη πόλη της Κω [1-6 Σεπτεμβρίου], αποδείχτηκε ένα τέτοιο θεραπευτικό «αντίδοτο». Οργανωμένο, όπως και πέρυσι, με τις άοκνες προσπάθειες της Λουκίας Ρικάκη, του Δημάρχου Γιώργου Κυρίτση και του Προέδρου του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Κω Παναγιώτη Θαλασσινού, πρόσφερε στο πολυποίκιλο  κοινό που παρακολούθησε τις προβολές στον χειμερινό και τον θερινό Ορφέα, ένα ιδιαίτερα μεγάλο πλήθος ταινιών που τροφοδότησε γόνιμες συζητήσεις με τους συντελεστές τους, όχι μόνο για την κινηματογραφική τους αρτιότητα αλλά και για το περιεχόμενο που αφορούσαν στα κύρια και καίρια σύγχρονα θέματα υγείας και θεραπείας. Κοινός τόπος επιστήμης και τέχνης είναι η κοινωνία, αυτονόητα λοιπόν πορεύονται στους ίδιους δρόμους και διασταυρώνονται, όπως είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε στη διάρκεια του Φεστιβαλ. Δύσκολα θα ξεχωρίσω φέτος κάποιες ταινίες, χωρίς να αδικήσω κάποιες άλλες. Ήδη όμως ο ημερήσιος και περιοδικός τύπος εντόπισε και παρουσίασε εκτενώς αρκετές από αυτές.

Το 3^ο Φεστιβάλ αναγγέλθηκε για το διάστημα 1-6 Σεπτεμβρίου 2011. Ας περπατήσει στα ίδια χνάρια με τα προηγούμενα.