Σούζες

Βγήκε πάλι η Άρνηση στην εθνική οδό και άρχισε τις σούζες τα μεσάνυχτα.
Όταν με τα πολλά τσακίστηκε στον άσφαλτο δρόμο, τα μυωπικά φώτα του ασθενοφόρου φώτισαν κάτι λίγα κατάγματα από την επίμονη πτώση. Τα υπόλοιπα τα μοιράστηκαν η νύχτα και οι ανυποψίαστοι θεατές.
Οι τραυματιοφορείς που ανέλαβαν να μεταφέρουν το σκηνικό στο νοσοκομείο, έκαναν τη δουλειά τους και τον σταυρό τους και πήραν τη θέση τους στην αδιάλλακτη πλειοψηφία.
Τα ξημερώματα, κάνα δυο ασκούμενοι που είχαν απομείνει να υποδέχονται τα τραύματα στα επείγοντα φρόντισαν την πολυτραυματία της εθνικής οδού και περιέθαλψαν τη σημασία μίας μικρής κατάφασης.

Η νύχτα και οι ανυποψίαστοι που συγχέουν τις σούζες με την όρθια στάση ας μη βιάζονται να πετάξουν τις πίσω σελίδες των εφημερίδων. Μπορεί να χρειαστούν τα διανυκτερεύοντα που περιθάλπουν μικρές ευαίσθητες σημασίες.

Γιώργος X. Παπαδόπουλος
Από τη συλλογή «διώροφοι μύθοι»

Συνοπτική οικονομία του βλέμματος

[…] Στην Εθνική Γλυπτοθήκη εκτίθεται σχεδόν όλος ο σωζόμενος Χαλεπός. […] Το διανοητικό άλμα του από τη λατρεία της νεανικότητας των τέλειων, ολοζώντανων «Σατύρων», στα σκοτεινά συμπλέγματα της «Μήδειας», της «Πεντάμορφης», του «Οιδίποδα», των εμβληματικών μύθων της ανθρώπινης τραγωδίας. Μεσολαβούν σχεδόν σαράντα χρόνια «ψυχασθένειας», μιας περιπλάνησης του Χαλεπά από το ψυχιατρείο στον κατ’ οίκον περιορισμό και στη μεταμόρφωσή του σε «τρελό του χωριού». Η «θεία τρέλα» εκτόπισε την ακαδημαϊκή λατρεία του κάλλους κι έδωσε τη θέση της στην απεικόνιση της πάσχουσας ύπαρξης… Η τέχνη του δεν πάγωνε την ομορφιά, αλλά κινητοποιούσε την ασκήμια που και ο ίδιος προφανώς έζησε από τους δικούς του και το περιβάλλον. Σκάλισε στον πυλό «τον πόνο να είσαι άνδρας», όπως ο ίδιος έλεγε, τη δυσκολία να είσαι 1 χωρίς να έχεις γίνει ποτέ 2, για να συναντηθεί απροσδόκητα με το μελαγχολικό όραμα του Παπαϊωάννου […]

ΚΙΜΠΙ
0 Κόσμος του Επενδυτή 11/3/07

Ετοιμάζομαι για την επίκρουσιν

Τη δεκαετία του ’50 ήταν η πικραγγουριά, το 70 ήταν το νερό του Καματερού, το 2007 είναι η φραπελιά. Κάθε εποχή έχει το ελιξίριό της: Πάνω του καθρεφτίζονται φοβίες, νευρώσεις, δεισιδαιμονίες, προσδοκίες, πόνοι. Και πάνω σε αυτά τα ανθρώπινα και πολιτισμικά, εν συνεχεία, ποντάρουν όσοι μυρίζονται πωλήσεις, πωλήσεις, πωλήσεις… Και εύκολη εξαπάτηση – με θύματα όσους είναι πρόθυμοι ήδη, και λαχταρούν να εξαπατηθούν. […] Ο τηλεδήμος είναι μια οιονεί θεραπευτική κοινότητα για ΙΙΡΟπληκτους που απήχθησαν από εξωγήινους, για χτυπημένους από κατάθλιψη και ποδάγρα που σώθηκαν με ματζούνια και φραπελιά, για τηλεφρικιά, για ταλαίπωρους, για αγωνιώντες που ψάχνουν χαμένους συγγενείς, για πρωινούς χασομέρηδες των πλατό, για μυριάδες νανουριζόμενους με σκιές. Η θεραπευτική κοινότητα διψά για λύσεις, ελιξίρια και 5 λεπτά διασημότητας. Ο θεατρώνης διψά για πόντους τηλεθέασης και διαφήμιση. Οι επιστήμονες διψούν για προβολή. Η φραπελιά προσφέρει την τέλεια αφορμή: Κι αν δεν γιατρεύει, δεν χαλάει… Οι τηλε-επιστήμονες εξηγούν σοβαροφανώς, κρατούν κάποιες επιφυλάξεις, στο τέλος όμως το μίντιουμ τα καταπίνει όλα. To context, το συγκείμενο, το αδηφάγο περιβάλλον, κατισχύει επί του περιεχομένου. Οι όποιες επιφυλάξεις εξατμίζονται μπροστά στην πανίσχυρη μαρτυρία: Το ήπια και έγινα καλά! Η θεραπευτική κοινότητα τρέφεται με μαρτυρίες, όχι με απορίες και συλλογισμούς. Το τηλεπροσκύνημα προσφέρει λύσεις, ελιξίρια, όχι αμφιβολίες. Στην εποχή της βιοτεχνολογίας και της αποκωδικοποίησης του DNA, στην εποχή της τηλεχειρουργικής και των έξυπνων φαρμακομορίων, η θεραπευτική τηλεκοινότητα παράγει επιστήμη μόνη της, βάσει εμμονών και νευρώσεων, παίρνει την ιατρική στα χέρια της και τη φέρνει στα μέτρα της. Η ιατρική πωλείται στα ράφια των σούπερ μάρκετ, στους πάγκους της λαϊκής, στα πολυδύναμα σκευάσματα των γυμναστηρίων, στους καναπέδες των πρωινάδικων και των απογευματινών τηλεκαφέδων. Η επιστήμη είναι το πανηγύρι του New Age, είναι σέχτα υγιεινιστών και σαϊεντολόγων, είναι το γήπεδο της τηλεόρασης και των σαλών, με τη διακριτική υποστήριξη καιροσκόπων και δημαγωγών, που ήδη κερδοσκοπούν και στρώνουν βάγια στους μωρούς. […]

Νίκος Ξυδάκης
Καθημερινή 4/2/07

Ευτυχισμένες σελίδες

Μπορούμε, πράγματι, να μιλάμε για εκδοτική έκρηξη. Βιβλία με θέμα την ευτυχία ξεχύνονται αδιάκοπα από κάθε, σχεδόν, ευρωπαϊκό και αμερικανικό οίκο που σέβεται τον εαυτό του. Η ευτυχία συσκευάζεται και προσφέρεται από ειδικούς σε ποικίλους επιστημονικούς τομείς: πολιτικούς επιστήμονες, οικονομολόγους, φιλοσόφους, ψυχολόγους, ιστορικούς. Σύντομα, διαβάζουμε στο περιοδικό «New Statesman», τα βιβλιοπωλεία θα αναγκαστούν να δημιουργήσουν ξεχωριστά τμήματα, για τα περί ευτυχίας βιβλία. […] Τρεις είναι οι παράγοντες, σύμφωνα με τους αναλυτές, που προκαλούν αυτήν την εκδοτική πλημμυρίδα. Πρώτα απ’ όλα, οι δεκαετίες προσεκτικής ερευνητικής δουλειάς, κυρίως στους τομείς της ψυχολογίας και της οικονομίας, που κέντρισαν το ενδιαφέρον ενός ευρύτερου κοινού προς τα επιτεύγματα των κλάδων αυτών. Η αναθεώρηση, από τους φιλοσόφους, ζητημάτων που αποτελούσαν σταθερές για το στοχασμό, όπως είναι η κατά Αριστοτέλη ευδαιμονία ή ο ωφελιμισμός και η ελεύθερη βούληση στον Μπένθαμ. Τέλος, η αυξανόμενη αίσθηση δυσφορίας και ανικανοποίητου από τη ζωή […]. [Υποστηρίζεται ότι] τα άτομα τείνουν να προσδώσουν υψηλή αξία στις άμεσες ικανοποιήσεις, αποφεύγοντας την προσπάθεια και την αφοσίωση που απαιτούνται για τη διασφάλιση μακροπρόθεσμων στόχων.

Κατερίνα Σχινά
Ελευθεροτυπία -ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 2/6/2006