To συμπέρασμα που βγαίνει από το άρθρο του Ρομπέρτ Τοθ, που εδημοσιεύθη στο φύλλο της 14.5.78 του «Βήματος» με τίτλο «Το ψυχοπορτραίτο των πολιτικών Αρχηγών», είναι πως όλο και περισσότερο αναγνωρίζεται από τους αρμοδίους, ότι εκείνοι που κρα­τούν στα χέρια τους τις τύχες των Λαών, oι Ηγέτες, οι Αρχηγοί κρα­τών, πρέπει να είναι ψυχικώς ισορροπημένοι, δηλαδή όσο γίνεται λιγώτερο «κομπλεξικοί», σύμφωνα με τον προτεινόμενο χαρακτηρισμό του «πρακτικώς υγιούς την ψυχήν ανθρώπου».

Το αίτημα αυτό, που τον τελευ­ταίο καιρό γίνεται κατ’ εξοχήν ε­πιτακτικό, το είχεν ήδη διαδηλώσει ο γράφων τον Αύγουστο του 1948 εις το πρώτο Διεθνές Συνέδριο Ψυ­χικής Υγείας του Λονδίνου σε μια ανακοίνωση, που είχεν υποβάλει σ’ αυτό (Πρακτικά, τόμος τέταρτος, σελ. 2) και που το είχε δημοσιεύ­σει αργότερα αγγλιστί στο περιο­δικό «Εγκέφαλος» (Ιανουάριος 1952) με τον τίτλο «Ψυχοβιολογία των μαζών», επανήλθε δε στο ίδιο θέμα με δύο άρθρα: «Η ψυχιατρική εξέτασις των Πολιτικών» και «Η ψυχική κατάστασις των Ηγετών» στην εφ. «Ελευθερία» (3.4.52 και 4.4.62 αντιστοίχως). Είχεν υπ’ όψει την ψυχοσύνθεση εκείνων που έδρα­σαν ως πρωταγωνισταί κατά την δι­άρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έκτοτε επραγματεύθησαν το θέμα οι καθηγηταί της Ψυχιατρικής Έρβιν Στράνσκυ της Βιέννης, ο Άγ­γλος Ρέτζινάλντ Μπλάκχουντ, ο Α­μερικανός Έρικ Φρομ και άλλοι.

Με τα σύγχρονα μέσα μαζικής προπαγάνδας και καταστροφής ένας αρχηγός Κράτους μπορεί να ξεση­κώσει μεγάλον αριθμό ομοεθνών του, να τους ισοπεδώσει ψυχολογικώς, να τους φανατίσει με υποβλητικούς μύ­θους, να εξουδετερώσει την ελεύθε­ρη σκέψη τους και να διοχετεύσει την ούτω πως εξαφθείσα επιθετι­κότητα τους σε πράξεις βιαιότητας και καταστροφής εναντίον της υπόλοιπης ανθρωπότητας, όπως έκανε ο μεγαλύτερος εγκληματίας των αιώνων, ο Χίτλερ, αφού προηγουμένως ενεστάλαξε στην ψυχή και «ενσφή­νωσε» στο μυαλό του γερμανικού λαού, ότι δήθεν απειλείται η ελευ­θερία του από τους Συμμάχους, καί­τοι στη χώρα του άρχισε να πλαταίνει ο δρόμος προς την ευημερία και να συντελείται η κατάκτηση της διε­θνούς Αγοράς. Είναι αξιοσημείωτο ότι την ιδία τακτική ακολουθεί τε­λευταίως απέναντι της Ελλάδος ο Πρωθυπουργός «της κακή τη μοίρα» γείτονος εξ Ανατολών χώρας, ο ο­ποίος εδήλωσε την 17.5.78 στο Λονδίνο ότι η απειλή ενάντια στην Τουρκία δεν προέρχεται από την Σο­βιετική Ένωση, αλλ’ από την Ελλάδα» για να δικαιολογήσει τον αρ­πακτικά προς δυσμάς επεκτατισμό του, καίτοι η μεγάλη σε έκταση χώ­ρα του διαθέτει άφθονους φυσικούς πόρους, που μένουν ανεκμετάλλευτοι. Με τέτοια ή παρόμοια προσχήματα εξαπολύονται oι επιθετικοί πόλεμοι, που είναι πάντοτε άδικοι, σ’ αντίθεση με τους αμυντικούς, οι ο­ποίοι και σύννομοι είναι και επιβε­βλημένοι, διότι υποκινούνται από το ένστικτο τής αυτοσυντηρήσεως και την ανάγκη επιβιώσεως του Έθνους που υφίσταται την επίθεση.

Με το να είναι κομπλεξικοί ορισμένοι αρχηγοί Κρατών που κατέχονται από «πολεμική μανία», δεν σημαίνει ότι είναι «Φρενοβλαβείς, ψυχωτικοί»_ τουναντίον μερικοί απ’ αυτούς διακρίνονται για την δρα­στηριότητά τους, που φθάνει την ε­ξαλλοσύνη, την έμμονή τους σ’ αυτό που στοχεύουν, την πειστική επιχει­ρηματολογία τους, που εντυπωσιάζει τα πλήθη, είναι οι δημεγέρται του τύπου Μουσολίνι.

Άλλοι φαινομενικά ψύχραιμοι και συγκρατημένοι στα λόγια και τις χειρονομίες, ύπουλοι και διπλοπρόσωποι, είναι εξ ίσου επικίνδυνοι για την παγκόσμια ειρήνη. Πρότυπο τους ο Στάλιν. Ο πλέον εφικτός, αλλά μακρο­πρόθεσμος τρόπος να αντιμετωπι­σθεί το πρόβλημα είναι να θεσπισθεί διεθνής σύμβαση υπό την αιγίδα του Ο.Η.Ε., που να υποχρεώνει εκείνους που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν τους Λαούς, όπως υποβληθούν προηγου­μένως σε ψυχολογική εξέταση με τη χρήση των σημερινών τελειοποιημένων τεστ (Ψυχομέτρων και Νοομέτρων) από αδιάβλητη Επιτροπή ειδικών διεθνούς κύρους με την προσδοκίαν ότι θα καταστεί δυνατόν, ε­πί τη βάσει των πορισμάτων που θα προκύψουν, να επιτευχθεί εύστοχη επιλογή των πλέον άξιων από άπο­ψη δομών της προσωπικότητας, ψυχοσυγκροτήσεως και καταρτίσεως (ε­πιτυχής φοίτηση σε ανώτερη Εθνική Σχολή Διοικήσεως, σαν αυτή που λειτουργεί στη Γαλλία, όπου εφοίτησε ο Πομπιντού και ο Ζισκάρ ντ’ Εσταίν).