Αποκαταστάθηκε πλήρως η ελληνική γραμματοσειρά (αποκωδικοποίηση από MacGreek/ISO-8859-7), διορθώθηκαν τα σπασίματα των λέξεων και η μορφοποίηση του κειμένου:

«Κάθε απώλεια σπέρματος είναι και ανάλωση πνεύματος; Τι είναι ο εγκέφαλος εκτός από μυελός και τι είναι ο μυελός πέραν μιας αποθήκης σπέρματος;» Τα ερωτήματα αυτά έθετε ο Jean-Baptiste Botul, το 1946, αναφερόμενος στη σεξουαλική ζωή του Ιμάνουελ Καντ. Μας πληροφορούσε, λοιπόν, πως ο Διογένης ο Λαέρτιος, μιλώντας για τον Πυθαγόρα αποκαλεί το σπέρμα «σταγόνα μυελού». Δραστηριοποιώντας λοιπόν το σεξουαλικό του όργανο, ο άνδρας διακινδυνεύει τη ζωή του ή, για την ακρίβεια, τον μυελό του, δηλαδή το μυαλό του. Ο Πλάτων πληροφορούσε: «Αρχή όλων αυτών [των μερών του σώματος] είναι η δημιουργία του μυελού· γιατί, όσο καιρό η ψυχή είναι δεμένη με το σώμα, στον μυελό στερεώνονται οι δεσμοί της ζωής και ριζώνει το θνητό γένος». Φαίνεται πως προειδοποιούσε κιόλας: «Στην έξοδο των ποτών, εκεί όπου φθάνουν τα πόσιμα υγρά αφού ολοκληρώσουν τη διαδρομή τους από τους πνεύμονες και τα νεφρά στην κύστη και από όπου αποβάλλονται με την πίεση του αέρα, οι θεοί άνοιξαν μια δίοδο επικοινωνίας με τον μυελό, που από το κεφάλι και τον αυχένα εκτείνεται συμπαγής κατά μήκος της ράχης –τον μυελό που προηγουμένως ονομάσαμε και σπέρμα. Ο μυελός όμως είναι έμψυχος και, μόλις βρήκε διέξοδο, εμφύσησε στην περιοχή ακριβώς της διεξόδου αυτής τη ζωτική επιθυμία της εκροής, και έτσι γεννήθηκε ο γενετήσιος έρωτας».¹

Λοιπόν, το να κρατά κανείς το σπέρμα του σημαίνει να στέκει σαν ένα φυτό, ορθωμένο προς τον ουρανό, σύμφωνα με τον άξονα σεξουαλικό όργανο / σπονδυλική στήλη / εγκέφαλος. Η εγκράτεια μας κάνει να στεκόμαστε όρθιοι. Η ακράτεια μας εκριζώνει και μας κατακρημνίζει. Όσοι αδειάζουν από τον μυελώδη χυμό τους ασθενούν στη μέση τους: ονόμαζαν εξάλλου νωτιάδα φθίση (tabes dorsalis) την εξάντληση εκείνη της ενέργειας την οφειλόμενη σε μια πολύ μεγάλη εκπομπή σπέρματος. Λέγει ο Charles-André Vandermonde, Dictionnaire portatif de santé, 1760, στο λήμμα tabes dorsalis: «Το αίτιο αυτής της νόσου είναι μια εξάντληση προκαλούμενη από υπερβολική εκκένωση σπέρματος όπως την απαντάμε στους νεόνυμφους, στους ελευθεριάζοντες νέους, όταν φθάνουν στην ηλικία της εφηβείας και, γενικώς, σε όλους εκείνους που κάνουν άμετρη χρήση των γυναικών».

Ή, όπως έλεγαν παλιότερα, «θα σου φύγει το μεδούλι».