Βάσκανος μοίρα το θέλησε η Γιάννα Σαββίδου να υπάρχει σ’ αυτό το Τραπέζι με την απουσία της. Τη μνήμη αυτής της απουσίας ερχόμαστε να τιμήσουμε σήμερα εδώ, όχι για να θρηνήσουμε ακόμη μια φορά τον άδικο και αδόκητο χαμό της, μα για να μιλήσουμε γύρω από πράγματα δικά της. Για ό,τι δοκίμασε η ίδια να δημιουργήσει στο σύντομο πέρασμά της από το πόστο της παιδοψυχιάτρου και της συστημικής ψυχοθεραπεύτριας στην Α΄ Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική, που προσπαθούσε να οργανωθεί, μέσα σε αναμενόμενες αλλά και απρόσμενες αντιξοότητες, στο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου, από τον Σεπτέμβρη του 2003 μέχρι και το μοιραίο Σεπτέμβρη του 2004. Είπα «ό,τι», για να περιλάβει πολλά. Δύσκολα όμως μπορεί να χωρέσει κι εκείνο το μεγάλο της χαμόγελο που μαρτυρούσε τη μόνιμη ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ και την αφειδώλευτη ΠΡΟΣΦΟΡΑ της. Κι είχαμε τόσο ανάγκη τότε κι από τα δυο, ιδίως εγώ. Είναι αυτά που ποτέ δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν οι μικρόψυχες γραφειοκρατίες, μαθημένες να σκέφτονται μόνο με ισολογισμούς, αδιαφορώντας γι’ αυτό που μόνο στα ελληνικά λέγεται μεράκι. Αυτό που δεν υπάρχει σε καμιά λίστα προσόντων. Αυτό που με περίσσεια διέθετε η Γιάννα, βάζοντάς το στη δούλεψη δύο σκοπών: να αναπτύξει το Παιδοψυχιατρικό Τμήμα της Κλινικής μας και να συμβάλει στην δημιουργία μιας Μονάδας Συστημικής Σκέψης και Πρακτικής στο πλαίσιο μιας πολυφωνικής Ψυχιατρικής Κλινικής στο Γενικό Νοσοκομείο. Δεν διέθετε μόνο μεράκι, ήταν καλά αρματωμένη και με γνώση. Παιδοψυχιατρική κατ’ αρχάς γνώση, που είχε αρχίσει να προβάλλει και μέσα από την έρευνα και τις σχετικές δημοσιεύσεις, σε ελληνικά και ξένα περιοδικά που ήδη αρχίζουν να βρίσκουν την απήχησή τους στη διεθνή επιστημονική κοινότητα. Εμπλουτισμένα όλα αυτά με τη συστημική γνώση, καθώς είχε την τύχη να θητεύσει κοντά στη Σοφία Χατζηγκελέκη και τη χαρά να συνεργαστεί με την Αλεξάνδρα Τσουκάτου. Δεν βρίσκονται τυχαία σε αυτό το Τραπέζι, όπως άλλωστε και η παιδοψυχίατρος Λίνα Καραγιάννη, η συνάδελφος και στενή της φίλη που, σε πείσμα της διοικητικής γραφειοκρατίας, η οποία μεταθέτει συνεχώς για «αργότερα» την επαναπροκήρυξη της θέσης της, βοηθάει αφιλοκερδώς την Κλινική να αντιμετωπίζει τις επείγουσες, τουλάχιστον, ανάγκες της.

Δύσκολες βέβαια οι εποχές, Γιάννα…
Ωστόσο, παραφράζοντας τον παλιό μου φίλο, συνάδελφο και ποιητή,
τον Θεοτόκη Σέρβο, μπορώ ακόμα να σου πω

πως ακούω κάπου-κάπου, μέσα στη πέτρα
τον σφυγμό των ονείρων σου.

Θανάσης Καράβατος