Στον ουρανό πετώ. Στα έγκατα της γης κατεβαίνω. Στο φύλλο της βελανιδιάς στέκομαι. Στους αγέννητους μιλάω. Και τους νεκρούς κουβαλάω στην τταλάμη. Αρχή του παραμυθιού καλησπέρα της αφεντιάς σας…

      Η αφήγηση της προφορικής λογοτεχνίας δεν αποτελούσε μονάχα μια καλλι­ τεχνική πράξη αλλά ήταν και παιδαγωγική και ψυχοθεραπευτική διαδικα­ σία. Η τέχνη του παραμυθά γέννησε το λαϊκό θέατρο και τη λογοτεχνία, ενώ δυνάμωσε τη συνοχή των ανθρώπινων κοινοτήτων προσφέροντας ατομικά και κοινοτικά ιστορική ταυτότητα, ψυχική βοήθεια και πνευματική στήριξη. Η σύγχρονη αναβίωση της ποτίζεται από τη νοσταλγία της κοινότητας, την αγάπη στον ζωντανό λόγο και την ανάγκη της απλότητας. Θυμίζει στο δάσκα­ λο, στον ιστορικό, στον ψυχοθεραπευτή, στον ηθοποιό, στο λογοτέχνη, στον ιερέα την κοινή τους ρίζα και την αρχέγονη τρυφερή μεθοδολογία του παρα­ μυθιού. Οι σύγχρονες έρευνες της εξελικτικής ψυχολογίας, της εθνολογίας και των συναφών επιστημών ρίχνουν το φως της επιστημονικής σκέψης στη σοφία της γιαγιάς μας, μιλώντας για την πολλαπλή νοημοσύνη και την παι­ δαγωγική μεθοδολογία της μαθητείας.

      Τούτο το βιβλίο σκοπό έχει να τιμήσει τη σοφία των παλαιών και να προ­ σφέρει επίγνωση σε όποιον σήμερα πασχίζει να πει μια ιστορία: Στο γονιό, στο δάσκαλο, στον ιστορικό, στον ψυχολόγο, στον άνθρωπο του θεάτρου, στον καραγκιοζοπαίκτη, στο συγγραφέα, στον ποιητή, στον ιερέα.