1. Εικονικό ψυχεδελικό

Η δημοσιότητα, η εικόνα σου στο γυαλί, είναι ένα δέλεαρ που δύσκολα προσπερνάει κανείς σφυρίζοντας αδιάφορα. Βλέπουμε όλο και πιο συχνά πενθούντες ανθρώπους να εκθέτουν το πένθος τους στην τηλεόραση πριν καν κηδέψουν τον νεκρό τους, συζύγους να αλληλοσπαράσσονται στα μεσημεριάτικα γυάλινα «ψυχοθεραπευτήρια», κατακαημένο κόσμο να λέει το πρόβλημά του στη «ειδική υπηρεσία καταγγελιών και επιλύσεως προβλημάτων παντός τύπου» που διαθέτουν όλα τα ιδιωτικά κανάλια. Βλέπουμε ποικίλους «πρώην» («πρώην παίκτης σε ριάλιτι», «πρώην εραστής παίκτριας σε ριάλιτι», «πρώην σύζυγος πρώην παίκτριας στο Fame Story» κ.ο.κ.) να διεκδικούν το παρόν τους, ένα παρασιτικό παρόν, να διεκδικούν δηλαδή μερίδιο στη δημοσιότητα και την αναγνωρισιμότητα, μήπως και με αυτό το «εφόδιο» κατακτήσουν και κάτι στο παρόν. Για να το πετύχουν είναι διατεθειμένοι όχι μόνο να βγάλουν τα άπλυτά τους στη φόρα αλλά και να αυτοπαρουσιαστούν σαν πιο λεροί απ’ ό,τι όντως είναι, αφού ξέρουν ότι το δυσώδες έλκει περισσότερο τους τηλεθεατές. […]

Παντελής Μπουκάλας
Καθημερινή 16-4-2005

2. Φωτογραφία και Δημοκρατία

[…] Σε περίοδο που ο δημόσιος χώρος κατακλύζεται ασφυκτικά από εικόνες και μεγάλο βάρος της επικοινωνίας έχει μετατεθεί από τα γλωσσικά στα εικονικά μηνύματα, είναι εύλογο ναρωτά κανείς αν η κοινωνία μας είναι επαρκώς εκπαιδευμένη να ερμηνεύει τις εικόνες που την περιβάλλουν και της απευθύνονται επιθετικά. Αυτός ο οπτικός αναλφαβητισμός αναδεικνύεται όλο και περισσότερο σε ένα από τα ακανθώδη θέματα που βασανίζουν τις σύγχρονες, ανεπτυγμένες Δημοκρατίες και, σε συνδυασμό με άλλα, εξίσου περίπλοκα, θα καθορίσει αποφασιστικά την ποιότητα και το περιεχόμενό της. Αυτό, κυρίως, γιατί μια κοινότητα ανθρώπων που περιστοιχίζεται από εικόνες τις οποίες δεν μπορεί ουσιαστικά να ερμηνεύσει αισθητικά και ιδεολογικά, έχοντας περιέλθει σε ένα ιδιότυπο καθεστώς σύγχρονης εικονολατρίας, είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στην κατεύθυνση της πνευματικής και ιδεολογικής χειραγώγησης […].

Ηρακλής Παπαϊωάννου
Express yourself, 2005, τχ. 3 [της ημερήσιας οικονομικής εφημερίδας ΕΞΠΡΕΣ]

3. Του Κίτσου η μάνα

[…] Όλο και λιγοστεύουν τα πράγματα που απαιτούν μαστοριά, όλο και πληθαίνουν εκείνα που απαιτούν ταχύτητα και ακρίβεια στην πληκτρολόγηση. Ένα κοπάδι από οικιακά τηλεκοντρόλ, δεκάδες, εκατοντάδες πλήκτρα που πρέπει να μάθουμε όχι πώς και γιατί κάνουν αυτό που κάνουν, αλλά τι πρέπει να πατήσουμε εμείς και με ποια σειρά, ώστε να προσφερθούν οι επιθυμητές υπηρεσίες. Ταυτόχρονα, πληθαίνουν και οι αριθμοί που πρέπει να αποστηθίσουμε και οι οποίοι πιστοποιούν ότι είμαστε υπαρκτοί: ο αριθμός του (ή των) Ι.Χ. μας, της αστυνομικής ταυτότητας, του ΑΦΜ, του ταχυδρομικού μας κώδικα, του PIN του κινητού, της κάρτας ανάληψης μετρητών, της πιστωτικής κάρτας κ.λπ. […] Είναι γλυκερό έως περιττό και αντιδραστικό να νοσταλγούμε την εποχή που οι γυναίκες έπλεναν τα ρούχα στο ποτάμι. Σήμερα του Κίτσου η μάνα ακούει με προσοχή το γιόκα της που της εξηγεί πώς να χειρίζεται το τηλεκοντρόλ του αέρ κοντίσιοινγκ. Η διαφορά έγκειται στον εφήμερο, στον αναλώσιμο χαρακτήρα των θαυμαστών γνώσεων του Κίτσου. […]

Μαριάννα Τζιαντζή
Καθημερινή 19-09-2004

4. Η πρόοδος σαν ταγκό κι σαν κόκκινη ντομάτα

Τι εστί πρόοδος; Δεν είναι της αρμοδιότητάς μου να δώσω τον επιστημονικό ορισμό. Η ετυμολογία της είναι παραπλανητική, η κατά λέξη μετάφρασή της σημαίνει οδεύω μπροστά, προχωρώ και υποθέτει μιαν ευθύγραμμη ιστορική εξέλιξη. Αλλά, γνωρίζουμε ότι ακόμη και με τους σύγχρονους όρους οδοποιίας και πολεοδομίας ένας δρόμος ξετυλίγεται προς όλες τις κατευθύνσεις: μπροστά, αριστερά, δεξιά, πίσω, πάνω, κάτω μέχρι να μας οδηγήσει στον τελικό προορισμό. Αλλά και με όρους ιστορίας, ο δρόμος της ανθρώπινης εξέλιξης είναι σπειροειδής, όπως θυμόμαστε από τα λίγα φιλοσοφικά κολλυβογράμματα που μάθαμε από τον θείο Ένγκελς, στα άγρια κι ανήσυχα νιάτα μας. Μέχρι στιγμής αυτό δεν έχει διαψευστεί, σε πείσμα του Φουκουγιάμα που προφανώς δεν θα ξανάγραφε το «Τέλος της ιστορίας» του. Τι είναι η πρόοδος, λοιπόν; Με το περιεχόμενο που της δίνουν οι εμπειρικές μας περιγραφές, η πρόοδος μου θυμίζει το τρένο που συνάντησε η Αλίκη «Πίσω από τον σπασμένο καθρέφτη»: ένα τρένο που πηγαίνει ταυτόχρονα και μπροστά και πίσω. Αρκεί οι επιβάτες του να κάθονται στην κατάλληλη θέση, παράλληλα ή αντίθετα με τη φορά του […].

ΚΙΜΠΙ
Οικονομική, Κυριακάτικη Καθημερινή 23-3-2005