Η μακραίωνη παράδιχτη του καρτεσιανού δυϊσμού συντηρεί ακόμα σε αρκετά επίπεδα την παρανόηση ότι η ψυχιατρική δεν έχει λόγο παρά μόνο για τη «ψυχή», ακόμα κι όταν αυτή εκλαμβάνεται ως απλή λειτουργία ενός σωματικού οργάνου, του εγκεφάλου, αδιαφορώντας δηλαδή για το συνολικό σώμα και τις σχέσεις του με το περιβάλλον. Τροφοδοτείται έτσι η αδράνεια στη σχετική θεωρία και πράξη, όσο κι αν στο μεταξύ η φαινομενολογία αναβάθμισε την εμπειρία του σώματος, επιτρέποντας μας το πέρασμα από το σώμα- αντικείμενο στο βιούμενο-σώμα.

Εντούτοις, το σώμα δεν είναι απλά και μόνο η «αντικειμενική» πραγματικότητα που ερευνούν οι βιοϊατρικές επιστήμες. Διότι το σώμα, εκτός από βιολογικός οργανισμός, είναι και υποκειμενική εμπειρία ενταγμένη στον κόσμο, τη φύση και την κοινωνία που επιτρέπει την ανακάλυψη της δύναμης, επιβάλλοντας ταυτόχρονα την αναγνώριση της αδυναμίας. Το σώμα, ένας τόπος δηλαδή ηδονής και οδύνης, ζωής και θανάτου. Πώς λοιπόν να μιλήσει κανείς για το σώμα χωρίς να φωτίσει τις δύο πλευρές: τη δυναμική και προμηθεϊκή δύναμη δημιουργικότητας και επιθυμίας από τη μια, την τραγική, και προσδιορισμένη χρονικά, ευθραυστότητα και φθαρτότητα από την άλλη; Ο προβληματισμός αυτός ξεπερνά τα όρια της ψυχιατρικής καθώς γίνεται ολοένα και πιο εμφανές ότι και οι γιατροί των άλλων ειδικοτήτων δεν μπορεί να αγνοούν, χωρίς τίμημα, το γεγονός ότι χειρίζονται, όχι απλώς ένα σώμα-εργαλείο, αλλά το «σώμα-ενός- υποκειμένου».

Γύρω από αυτά τα θέματα συζητήσαμε στις Συναντήσεις της Κοζάνης 2mu πραγματοποιήθηκαν στις 16-18 Ιουνίου 2006, στο φιλόξενο περιβάλλον του θεραπευτηρίου του Νίκου Σπινάρη στη Κοζάνη.