Αναμνήσεις από το ασφαλιστικό μας μέλλον

[…] Είμαι ο πρώτος άνθρωπος που συμπληρώνει έναν αιώνα ζωής […] και εξακολουθεί να εισπράττει τη σύνταξή του, μετά τη μεταρρύθμιση του σωτήριου έτους 2008 και τις άλλες 12 που ακολούθησαν μέχρι το 2018. Εν έτει 2060 μ. Χ., οι αιωνόβιοι κάτοικοι είμαστε κάτι το αρκετά συχνό […] αλλά αισθανόμαστε ως αποδιοπομπαίοι τράγοι. […]. Στη Γη αναπτύσσονται περίεργα έθιμα. Τα ασφαλιστικά ταμεία πριμοδοτούν με μείωση εισφορών τις οικογένειες των υπέργηρων συνταξιούχων που αυτοκτονούν. Τα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα καλύπτουν τα έξοδα κηδείας των συνταξιούχων που πεθαίνουν σε ηλικία κάτω του μέσου όρου ζωής. Ένας που πεθαίνει, για παράδειγμα, στα 75 κηδεύεται δωρεάν, ένας στα 90 έχει έκπτωση 10%-20%.[…] Ωστόσο δεν τους αδικώ. Αυτή η αντιστροφή στη σχέση ζωής και θανάτου, με την υπερπροσφορά της πρώτης να αντισταθμίζεται από την τρομακτική ζήτηση του δεύτερου, είναι το τίμημα που πληρώνει η γενιά μου για τον τρόπο που πουλήσαμε τους αγέννητους και τους ανυποψίαστους νέους. Τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Με πόση ευκολία δεχτήκαμε τότε, σαράντα χρόνια πριν, αυτήν την ανιστόρητη συναλλαγή! Γλιτώσαμε δύο τρία συντάξιμα χρόνια εμείς και φορτώσαμε μια δεκαετία στους απογόνους μας. Κατά κάποιον τρόπο εμείς κηρύξαμε πρώτοι τον πόλεμο των γενεών, θυσιάζοντας την αλληλεγγύη της γενιάς. Αντί της κατανομής του χρήματος, διαπραγματευτήκαμε την κατανομή του χρόνου. Καθαρή βλακεία!  

ΚΙΜΠΙ
Ο Κόσμος του Επενδυτή, 2/12/ 2007

Η στατιστική του «κακού»

[…] Μέχρι τώρα οι επιστήμονες έκρουαν διαρκώς το σήμα κινδύνου. Μας προειδοποιούσαν για τις βλαβερές συνέπειες των πάντων. Για το κρασί (που μπορεί να οδηγήσει στον αλκοολισμό) και για το περιπαθές φιλί που είναι ο καλύτερος αγωγός βακτηρίων. Για το σπανάκι, όπου ενδημεί το βακτήριο E-Coli, και για το ποδήλατο που μπορεί να δημιουργήσει καρκίνο του προστάτη. Για τη γυμναστική, που ενέχει κινδύνους τραυματισμών, και για τα ηλεκτρονικά παιγνίδια, που θολώνουν τη σκέψη των εφήβων. Το βιβλίο όμως του Στίβεν Τζόνσον, «Ό,τι βλάπτει είναι καλό» (αποσπάσματά του δημοσίευσε προχθές η «Καθημερινή»), επιχειρεί με βάση μελέτες άλλων επιστημόνων να ανατρέψει αυτές τις πεποιθήσεις. Έτσι μαθαίνουμε ότι σύμφωνα με έρευνες των Εθνικών Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών το πάχος μακραίνει τη ζωή και τα ηλεκτρονικά παιγνίδια βοηθούν στη διανοητική ανάπτυξη των νέων. Η χαρτοπαιξία ενισχύει την κοινωνικότητα και το κουτσομπολιό αφενός βοηθά στην αποσαφήνιση των κοινωνικών κανόνων και αφετέρου καταπολεμά την κατάθλιψη. Έχουν τρελαθεί οι επιστήμονες ή στο τέλος μπορεί να μας πείσουν ότι και το τσιγάρο βοηθά στην καλή κατάσταση των πνευμόνων; Τίποτε απ’ όλα αυτά. Το μυστικό για να καταλάβουμε τα αντιφατικά μηνύματα που στέλνουν οι επιστήμονες κρύβεται στη στατιστική και στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

 Πάσχος Mανδραβέλης
Καθημερινή, 13-10-2006

Φραπέ, όπως χτυπημένος

Είναι το σύμβολο της ιδεολογίας της χαλαρότητας, έκφραση μιας ιδιότυπης ελληνικής κουλτούρας της βραδύτητας (που σίγουρα δεν τη γνωρίζει ο Μίλαν Κούντερα), σήμα κατατεθέν του αργόσυρτου χρόνου και της ατέρμονης συζήτησης. Είναι ακόμη το σύμβολο μιας διανοητικής αλλά και σωματικής κατάστασης που τόσο καίρια προσωποποίησε ο λαζοπουλικός θεσσαλονικιός ήρωας, αραχτός στο μπαλκόνι με το φραπέ του, επικαλούμενος τη νιρβάνα του χαλαρά, με το «λάμδα» μακρύ, παχύ και υγρό. Πρόκειται φυσικά για τον φραπέ, τον πιο ελληνικό από τους καφέδες, που δεν δηλώνει απλώς ένα ρόφημα, ζεστό ή κρύο, αλλά και μια ολόκληρη στάση ζωής, έναν ελληνικό τρόπο ζωής. Το παράδοξο είναι ότι αυτός ο απόλυτα ελληνικός ή καλύτερα ελληνογενής καφές, που δεν μπορούσες να τον βρεις πουθενά αλλού στον κόσμο ώσπου να τον ανακαλύψει ο τουρισμός ή η νοσταλγία της ελληνικής διασποράς, έχει γαλλικό όνομα, που σημαίνει χτυπημένος (από τον τρόπο παρασκευής του – με χτύπημα), παράγεται από ελβετική εταιρεία, με πρώτη ύλη αφρικανικής, κυρίως, προελεύσεως. Η ελληνική δύναμή του είναι τέτοια που συνέβαλε στον εμπλουτισμό της ελληνικής γλώσσας με τουλάχιστον τρεις-τέσσερις λέξεις. Σύμφωνα με το λεξικό Μπαμπινιώτη, από τη γαλλική μετοχή frappé προέρχεται η ελληνικότατη λέξη ο φραπές (πληθυντικός οι φραπέδες), υποκοριστικό το φραπεδάκι, αλλά και το ουσιαστικό φραπεδιά, που παραπέμπει περισσότερο σε μια πολιτισμική κατάσταση.

Νίκος Μπακουνάκης
ΒΗΜΑ 8-10-2006