Το Πεκίνο του «Ηomo Digitalius»

[…] Μπορεί να μην αναγνωρίσαμε το σύνθημα «ένας κόσμος ένα όνειρο», διακρίναμε όμως πώς η χώρα με τα γιγαντιαία μεγέθη μπορεί να κατασκευάσει μια τελετή ανάλογη με τα θηριώδη οικοδομήματα και τα 1,321 δισ. του πληθυσμού της. Ο δυτικός κανόνας εξαφανίστηκε μπροστά σε ένα φουτουριστικό υπερθέαμα που φλέρταρε με τη χολιγουντιανή αισθητική αλλά εκτινασσόταν στην ψηφιακή εποχή. […] Κάθε χώρα, ένας άλλος κόσμος. Στο Βερολίνο του 1936 ο Αδόλφος Χίτλερ είδε τον ουρανό να γεμίζει με 118.000 περιστέρια. Ποιος θα μπορούσε τότε να φανταστεί το μέγεθος της θηριωδίας που ακολούθησε; Το Λονδίνο του 1948 είχε φόντο τα ερείπια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Από το Μόναχο του ‘72 απέμεινε ο τρόμος της τρομοκρατικής επίθεσης που στοίχισε τη ζωή σε 11 Ισραηλινούς αθλητές. Από τη Μόσχα του ‘80 μας γνέφει ακόμα ο Μίσα, το αρκουδάκι – μασκότ, από το Λος Αντζελες του 1984 το κακόγουστο χολιγουντιανό σόου. Η Βαρκελώνη του 1992 ανασύστησε τον μύθο της Μεσογείου, ενώ κανείς δεν ξεχνάει τον Ισπανό τοξοβόλο των Παραολυμπιακών, Αντόνιο Ρεμπόγιο, να ανάβει την Ολυμπιακή Φλόγα εκτοξεύοντας ένα φλεγόμενο βέλος στο βωμό. Στην Ατλάντα του ‘96 όλοι δακρύσαμε βλέποντας τον Μοχάμεντ Άλι, που υπέφερε από τη νόσο του Πάρκινσον, να ανάβει την Ολυμπιακή φλόγα […]. Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου -σύμφωνα με τον Γιμού- έκανε την τομή «σπάζοντας τον τρόπο που παρουσιαζόταν ώς τότε το σόου». Αφηγήθηκε την ιστορία της ελληνικής τέχνης σαν παραμύθι, ισορρόπησε επιδέξια ανάμεσα στη γεωμετρία, την αρμονία, την φαντασμαγορία, χωρίς να εγκαταλείψει τη λιτότητα και να διολισθήσει στο κιτς. Η προχθεσινή τελετή τον «θυμήθηκε» σε αρκετά σημεία, πολλαπλασιάζοντας όμως τα μεγέθη, συγκλίνοντας σε ένα τεχνολογικό επίτευγμα, που στήνει το βάθρο στον «Homo Digitalius».

Μαρία Κατσουνάκη
Καθημερινή 10/8/2008