Η διακύμανση μεταξύ οργανογένεσης και ψυχογένεσης, που αποτέλεσε για αιώνες έναν δυναμικό ρυθμό στην εναλλαγή των θεωριών περί ψυχικής νόσου, σήμερα φαίνεται να ξεπερνιέται, ακόμη και στο κατ’ εξοχήν πρακτικό πεδίο, το θεραπευτικό. Δεν είναι πια η εναλλαγή τους το κύριο χαρακτηριστικό αλλά η δυνατότητα της συνύπαρξής τους μέσα στον ίδιο ευρύχωρο τόπο της ψυχιατρικής, που οφείλεται στην ιδιαιτερότητά της, στη δυνατότητά της, δηλαδή, να αισθάνεται «βολικά» και να αντλεί μέσα από το ευρύτατο επιστημονικό πεδίο που ορίζουν, σχηματικά, η κοινωνιολογία από τη μια και η μοριακή βιολογία από την άλλη.

Αυτό σημαίνει ότι το πεδίο της ψυχιατρικής είναι ετερογενές, αποτελούμενο από πλείστα όσα  υποσύνολα που αντανακλούν την πολύμορφη «φύση» του προς οργάνωση αντικειμένου. Η ψυχιατρική δεν μπορεί να είναι ούτε αν-εγκέφαλη, ούτε ά-ψυχη, ούτε α-κοινώνητη.

Ανάγκη, λοιπόν, να βρεθούμε τόσο εντός όσο και εκτός της ψυχιατρικής κι ακόμα να αναζητήσουμε στον κοντινό περίγυρό της εφαπτόμενα συγγενικά πεδία. Μας χρειάζεται ασφαλώς ο ιατρικός λόγος (στην ευρύτητά του, με όλα τα αναγκαία του δάνεια) αλλά χρειάζεται να ακούσουμε και το λόγο της τέχνης ή το λόγο της ιστορίας και της φιλοσοφίας, ακόμα και το λόγο άλλων επιστημών. Αυτός θα είναι ο στόχος των Συναντήσεων της Κοζάνης που φιλοδοξούν να συνεχίσουν και να προεκτείνουν την επιτυχημένη παράδοση των τεσσάρων Συμποσίων που οργάνωσε η Κλινική Σπινάρη από το 1997 μέχρι το 2002 και τα οποία συνέβαλαν αποφασιστικά στη διερεύνηση της «Αμοιβαίας Συμβολής της Ψυχιατρικής και των Σπουδών του Ανθρώπου».

Από τις προγραμματικές θέσεις που παρουσιάσαμε
στις Συναντήσεις της Κοζάνης Ι , Φθινόπωρο 2004