Ήταν αποκάλυψη για μας η παρακολούθηση –έστω για 3 μέρες– του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κω Ιπποκράτης για θέματα Υγείας [Κως, 1-6 Σεπτεμβρίου 2009],   που οργανώθηκε με πρωτοβουλία της γνωστής σκηνοθέτιδας και συγγραφέως Λουκίας Ρικάκη, και την αμέριστη συμπαράσταση του Δήμου της Κω και της κινηματογραφικής Λέσχης του νησιού. Αποκάλυψη για τις δυνατότητες ενός εξειδικευμένου φεστιβάλ ταινιών [μικρού, μεσαίου και μεγάλου μήκους – όλη η ιατρική παρούσα] να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον ντόπιων και επισκεπτών, ειδικών και μη, που γέμιζαν από το πρωί τον χειμερινό Ορφέα – που μας πάγωνε μερικές φορές με το κλιματιστικό του– μέχρι αργά, τις μεταμεσονύχτιες ώρες, τον δροσερό θερινό Ορφέα.

Εξαιρετική η γενικότερη οργάνωση, όσο και η επιμέρους μέριμνα για τις συζητήσεις με τους συντελεστές των ταινιών [που είχαν καταφτάσει από τις τέσσερες  άκρες του κόσμου], ιδίως τις μεσημεριανές συναντήσεις και τον διάλογο που ανοιγόταν στην πανέμορφη πλατεία Ελευθερίας, δίπλα στον Ορφέα και κοντά στην αρχαία αγορά_ συναντήσεις που «αντλούσαν την έμπνευσή τους» –με τα λόγια της Λουκίας Ρικάκη– «από τις λειτουργίες της αρχαίας αγοράς».

Αδύνατο, βέβαια, ακόμα και να αναφέρουμε απλώς τους τίτλους των 85 ταινιών, με θεματολογία που ανοιγόταν από τα προβλήματα των γηρατειών στην καρδιοπάθεια και τον καρκίνο, το εγκεφαλικό επεισόδιο και την κατά πλάκας σκλήρυνση στη διανοητική υστέρηση τις ψυχώσεις και την αποασυλοποίηση, τη σύγχρονη επιστημονική έρευνα αλλά και το πολιτισμικό πλαίσιο των νόσων.

Ανάμεσά τους, ξεχωρίζουμε σήμερα δυο σημαντικές, κατά τη γνώμη μας, ταινίες:

• Την παρουσίαση του «συνδρόμου μετατραυματικού στρες» [PTSD], μέσα από την ιστορική αναδίφηση ντοκουμέντων του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου [την ιταλική μεσαίου μήκους ταινία «οι τρελοί του πολέμου –η παράνοια στα χαρακώματα»].¹
• Τις υπεράνθρωπες προσπάθειες ενός παλαιστίνιου ψυχολόγου να «καλύψει» με τεχνικές «χαλάρωσης» τις τρομακτικές ψυχοπαθολογικές επιπτώσεις του πολέμου και του εμφύλιου σπαραγμού στη Γάζα, μέσα στο πλαίσιο μιας φονταμενταλιστικής περιρρέουσας ατμόσφαιρας που προσθέτει και τα δικά της προβλήματα [την σουηδική μεγάλου μήκους ταινία «ο νεαρός Φρόυντ στη Γάζα»].

Ό,τι ακριβώς έγινε.

Θερμά συγχαρητήρια στους εμπνευστές και οργανωτές του Φεστιβάλ που, όπως αναγγέλλεται, άρχισε η προετοιμασία του 2^ου Φεστιβάλ, για του χρόνου, στις 16-19 Σεπτεμβρίου 2010. Καλή συνέχεια.

Προετοιμάζοντας το φεστιβάλ, η Λουκία Ρικάκη έγραφε : «[Το Φεστιβάλ] είναι μια μοναδική ευκαιρία να εξετάσουμε μέσα από την τέχνη του κινηματογράφου τα σημαντικά ζητήματα της ύπαρξης, της υγείας, της ζωής και του θανάτου. Της αλυσίδας δηλαδή της ζωής του ανθρώπου στη γη… Μια ευκαιρία για ένα στοχαστικό βλέμμα μέσα από ταινίες που θα προβληματίσουν, θα προκαλέσουν έντονο διάλογο και θα συμβάλουν έτσι στο συλλογισμό μας».

¹ Βλ το άρθρο του Πέτρου Πετρίκη. «Μετατραυματική διαταραχή στρες – νοσολογική οντότητα & πολιτισμικό κατασκεύασμα». Σύναψις 2005, 2, 6-13.