Δικαιολογία
Στο δρόμο της προσμονής
αγωνία, ο μόνος ίσκιος

Δύο παραλλαγές
Μετράω το μέλλον
μες στο παρελθόν
κι εκείνο που βαραίνει είναι το σήμερα
ζυγιάζω τη μνήμη
μες στη σκέψη
και το αποτέλεσμα καρτερεί τη δράση

Λυρικόν
Ο φόβος
με φουσκώνει σαν πίπιζα
κι αν αρχίζω το τραγούδι
ποτέ δεν το βγάζω πέρα

Νυχτερινό
Τις νύχτες
βλέπω τα φώτα της πόλης που
τρεμοσβήνουν
κι αναλογίζομαι
«τι απόμεινε να λεχθεί»

Διατύπωση Δ΄
Ιδέες
που δεν αναπνέουν
λιμνάζουν σαν δικαιολογίες

Δημοσθένης Αγραφιώτης
Ισομορφισμοί
Éditions En Forêt /  Verlag Im Wald 2010
(τρίγλωσση έκδοση – ελληνικά, γαλλικά, γερμανικά)

Άνθρωπος στα σκουπίδια 

[…] Είναι η είδηση της εβδομάδας, του μήνα, του χρόνου, της εποχής. Δεν έχει τόση σημασία αν ο άστεγος πέθανε φρικτά μέσα στον «μύλο» του απορριμματοφόρου ή εάν «περισυνελέγη» ήδη νεκρός στον κάδο των σκουπιδιών. Και η κυριότερη απορία που αξίζει να διατυπώσει κανείς δεν είναι αν κούρνιασε στη δυσωδία των σκουπιδιών για να κοιμηθεί ή απλώς γλίστρησε εκεί μεθυσμένος, ζαλισμένος ή εμφραγματίας. Η μόνη πραγματική απορία είναι γιατί έχει σημασία και μας προκαλεί σοκ ο θάνατός του, αφού μας άφηνε αδιάφορους, απαθείς ή απλώς συγκαταβατικούς η ζωή του. Η ζωή του μέσα στα σκουπίδια, από τα σκουπίδια, με τα σκουπίδια. […]

ΚΙΜΠΙ
Ο Κόσμος του Επενδυτή 6/11/20101

Η Αμερική του Μποτριγιάρ

[…] Η Αμερική είναι χώρα χωρίς παρελθόν, δεν έχει πίσω της αρχαιότητα, Μεσαίωνα, φεουδαρχία, Ιερά Εξέταση, προγόνους, αστική τάξη και τα παρόμοια. Μπορούμε να τη θεωρήσουμε «υπερ-πραγματικότητα», διότι ευθύς εξαρχής βιώθηκε σαν πραγματοποιημένη ουτοπία (και ίσως συγχρονία). […] Κατά μία έννοια, όπως λέει ο Οκτάβιο Παζ, «η Αμερική δημιουργήθηκε με πρόθεση να γλιτώσει την Ιστορία, να χτίσει μιαν ουτοπία που να μην κινδυνεύει από την Ιστορία». Η Ευρώπη αποκαλείται «γηραιά», διότι τη βαραίνει η κηδεμονία της ίδια της Ιστορίας. Αντίθετα, οι μύθοι της νεωτερικότητας είναι σήμερα αμερικανικοί. […] Εξέχον θέλγητρο της Αμερικής θεωρεί [ο Μποντριγιάρ] το γεγονός ότι, έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες, η χώρα συνεχίζει να είναι κινηματογραφική. Όπερ σημαίνε ότι η οθόνη της αίθουσας δεν αρκεί· διότι διασχίζουμε την έρημο όπως σε γουέστερν, τις μητροπόλεις σαν οθόνες σημείων και τόπων. Οι ιταλικές, οι ολανδικές πόλεις φαίνεται πως αντανακλούν τη ζωγραφική των μουσείων τους. Κατά ανάλογο τρόπο, η αμερικανική πόλη βγαίνει ολοζώντανη από τον κινηματογράφο. Άρα δεν πρέπει να πηγαίνουμε από την πόλη στην οθόνη, αλλά από την οθόνη στην πόλη για να συλλάβουμε το μυστικό της.

Κωστής Παπαγιώργης
Ο Κόσμος του Επενδυτή 2-3/10/2010

Ενας 50άρης Τσάρλι Μπράουν

«Από όλους τους Τσάρλι Μπράουν του κόσμου είσαι ο Τσαρλιμπραουνότερος», λέει η Λούσι στον πρωταγωνιστή των Peanuts, των «φιστικιών» που απλόχερα μοίρασε με το πενάκι του ο Τσαρλς Μόνροου Σουλτς (1922–2000), κι αμέσως ο (δυτικός) κόσμος σβήνει πενήντα κεράκια στα γενέθλια αυτών των λιλιπούτειων ηρώων. Ο Σουλτς στήνει έναν κόσμο ακριβώς στις διαστάσεις των παιδιών, αλλά και όσων δεν μεγάλωσαν: ο ολίγον καταθλιπτικός Τσάρλι Μπράουν, η σκανδαλιάρα Λούσι, ο φοβερός θυμόσοφος σκυλάκος Σνούπι, ο διασημότερος σκύλος μετά τον Μιλού, που κοιμόταν συνήθως ανάσκελα στη στέγη του σκυλόσπιτού του, η Σάλι (αδελφή του Τσάρλι Μπράουν) και ο μονίμως ανασφαλής Λάινους, αδελφός της Λούσι, με την αγαπημένη του κουβέρτα-ερζάτς. […] Στους Peanuts ξεχωρίζουν τα στρογγυλά, μεγάλα κεφάλια των πρωταγωνιστών (που αργότερα θα επικρατήσουν στα γνωστά smileys της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και των chatrooms), οι διάλογοι, που θαρρεί κανείς ότι κάποιοι βγαίνουν από το στόμα των μεγάλων, και, κυρίως, μια ανέμελη παρέα παιδιών, που, αν και φέρει τα διακριτικά του «αμερικανικού ονείρου» (μεταξύ άλλων τα συμπαρομαρτούντα του μπέιζμπολ), κατάφερε να συγκινήσει παιδιά και εφήβους της Γηραιάς Ηπείρου. […] Ο κόσμος του Σουλτς είναι η comic αντίδραση όχι μόνο στους μεγάλους, αλλά και σε μια αμερικανική κοινωνία, που βλέπει το όνειρό της να μετατρέπεται σταδιακά σε εφιάλτη, μέσα από τη δολοφονία του Κένεντι, αλλά και τις φλόγες του πολέμου στο Βιετνάμ. Ο Τσάρλι Μπράουν και η παρέα του γιορτάζουν ανέμελα, παρά την εισβολή των γιαπωνέζικων manga και του Super Mario: είναι ευάλωτος, αυθόρμητος και πραγματικός, όπως είναι όλα τα παιδιά, πριν χάσουν την παιδικότητά τους.

Κωστας Θ. Καλφόπουλος
Καθημερινή 21/10/2010

Άνθρωπος στα σκουπίδια 

[…] Είναι η είδηση της εβδομάδας, του μήνα, του χρόνου, της εποχής. Δεν έχει τόση σημασία αν ο άστεγος πέθανε φρικτά μέσα στον «μύλο» του απορριμματοφόρου ή εάν «περισυνελέγη» ήδη νεκρός στον κάδο των σκουπιδιών. Και η κυριότερη απορία που αξίζει να διατυπώσει κανείς δεν είναι αν κούρνιασε στη δυσωδία των σκουπιδιών για να κοιμηθεί ή απλώς γλίστρησε εκεί μεθυσμένος, ζαλισμένος ή εμφραγματίας. Η μόνη πραγματική απορία είναι γιατί έχει σημασία και μας προκαλεί σοκ ο θάνατός του, αφού μας άφηνε αδιάφορους, απαθείς ή απλώς συγκαταβατικούς η ζωή του. Η ζωή του μέσα στα σκουπίδια, από τα σκουπίδια, με τα σκουπίδια. […]

ΚΙΜΠΙ
Ο Κόσμος του Επενδυτή 6/11/20101

Η Αμερική του Μποτριγιάρ

[…] Η Αμερική είναι χώρα χωρίς παρελθόν, δεν έχει πίσω της αρχαιότητα, Μεσαίωνα, φεουδαρχία, Ιερά Εξέταση, προγόνους, αστική τάξη και τα παρόμοια. Μπορούμε να τη θεωρήσουμε «υπερ-πραγματικότητα», διότι ευθύς εξαρχής βιώθηκε σαν πραγματοποιημένη ουτοπία (και ίσως συγχρονία). […] Κατά μία έννοια, όπως λέει ο Οκτάβιο Παζ, «η Αμερική δημιουργήθηκε με πρόθεση να γλιτώσει την Ιστορία, να χτίσει μιαν ουτοπία που να μην κινδυνεύει από την Ιστορία». Η Ευρώπη αποκαλείται «γηραιά», διότι τη βαραίνει η κηδεμονία της ίδια της Ιστορίας. Αντίθετα, οι μύθοι της νεωτερικότητας είναι σήμερα αμερικανικοί. […] Εξέχον θέλγητρο της Αμερικής θεωρεί [ο Μποντριγιάρ] το γεγονός ότι, έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες, η χώρα συνεχίζει να είναι κινηματογραφική. Όπερ σημαίνε ότι η οθόνη της αίθουσας δεν αρκεί· διότι διασχίζουμε την έρημο όπως σε γουέστερν, τις μητροπόλεις σαν οθόνες σημείων και τόπων. Οι ιταλικές, οι ολανδικές πόλεις φαίνεται πως αντανακλούν τη ζωγραφική των μουσείων τους. Κατά ανάλογο τρόπο, η αμερικανική πόλη βγαίνει ολοζώντανη από τον κινηματογράφο. Άρα δεν πρέπει να πηγαίνουμε από την πόλη στην οθόνη, αλλά από την οθόνη στην πόλη για να συλλάβουμε το μυστικό της.

Κωστής Παπαγιώργης
Ο Κόσμος του Επενδυτή 2-3/10/2010

Ενας 50άρης Τσάρλι Μπράουν

«Από όλους τους Τσάρλι Μπράουν του κόσμου είσαι ο Τσαρλιμπραουνότερος», λέει η Λούσι στον πρωταγωνιστή των Peanuts, των «φιστικιών» που απλόχερα μοίρασε με το πενάκι του ο Τσαρλς Μόνροου Σουλτς (1922–2000), κι αμέσως ο (δυτικός) κόσμος σβήνει πενήντα κεράκια στα γενέθλια αυτών των λιλιπούτειων ηρώων. Ο Σουλτς στήνει έναν κόσμο ακριβώς στις διαστάσεις των παιδιών, αλλά και όσων δεν μεγάλωσαν: ο ολίγον καταθλιπτικός Τσάρλι Μπράουν, η σκανδαλιάρα Λούσι, ο φοβερός θυμόσοφος σκυλάκος Σνούπι, ο διασημότερος σκύλος μετά τον Μιλού, που κοιμόταν συνήθως ανάσκελα στη στέγη του σκυλόσπιτού του, η Σάλι (αδελφή του Τσάρλι Μπράουν) και ο μονίμως ανασφαλής Λάινους, αδελφός της Λούσι, με την αγαπημένη του κουβέρτα-ερζάτς. […] Στους Peanuts ξεχωρίζουν τα στρογγυλά, μεγάλα κεφάλια των πρωταγωνιστών (που αργότερα θα επικρατήσουν στα γνωστά smileys της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και των chatrooms), οι διάλογοι, που θαρρεί κανείς ότι κάποιοι βγαίνουν από το στόμα των μεγάλων, και, κυρίως, μια ανέμελη παρέα παιδιών, που, αν και φέρει τα διακριτικά του «αμερικανικού ονείρου» (μεταξύ άλλων τα συμπαρομαρτούντα του μπέιζμπολ), κατάφερε να συγκινήσει παιδιά και εφήβους της Γηραιάς Ηπείρου. […] Ο κόσμος του Σουλτς είναι η comic αντίδραση όχι μόνο στους μεγάλους, αλλά και σε μια αμερικανική κοινωνία, που βλέπει το όνειρό της να μετατρέπεται σταδιακά σε εφιάλτη, μέσα από τη δολοφονία του Κένεντι, αλλά και τις φλόγες του πολέμου στο Βιετνάμ. Ο Τσάρλι Μπράουν και η παρέα του γιορτάζουν ανέμελα, παρά την εισβολή των γιαπωνέζικων manga και του Super Mario: είναι ευάλωτος, αυθόρμητος και πραγματικός, όπως είναι όλα τα παιδιά, πριν χάσουν την παιδικότητά τους.

Κωστας Θ. Καλφόπουλος
Καθημερινή 21/10/2010