Είχα την ευκαιρία να παρουσιάσω το Eικαστικό Eργαστήριο του «Θεραπευτηρίου Ν. Σπινάρη, την υπευθυνότητα του οποίου έχω από της ιδρύσεώς του, στη 2^η Διημερίδα των Συναντήσεων της Κοζάνης (16-18 Ιουνίου 2006). Αριθμούσε τότε 7 χρόνια λειτουργίας και είχε συμβάλλει με τον τρόπο του στην ολοκλήρωση ενός προγράμματος επανένταξης χρόνιων ψυχωτικών ασθενών που αποσκοπούσε στην ανάπτυξη ατομικών, οικιακών και κοινωνικών δεξιοτήτων. Ευρύτερος στόχος ήταν η αυτονόμησή τους και, ταυτόχρονα, η επανακοινωνικοποίηση και η επανένταξή τους σε συνθήκες εργασίας με την επ’ αμοιβή απασχόλησή τους σε εργαστήρια της Κλινικής. Στο πλαίσιο αυτό υπήρξε ιδιαίτερη μέριμνα για την ανάπτυξη της ικανότητας έκφρασης την οποία επιδιώξαμε μέσω της art-therapy. Δημιουργήθηκαν έτσι τρεις ομάδες ζωγραφικής με καλλιτεχνική διδάσκουσα την κυρία Βαρβάρα Γκέκα, ζωγράφο και διευθύντρια του Ανθρωπολογικού Μουσείου Πτολεμαίδας. Στο όλο πρόγγραμμα συμετείχαν ένας ψυχίατρος, δύο ψυχολόγοι, μια κοινωνική λειτουργός, ένας εργοθεραπευτής και οκτώ νοσηλευτές.

Πέντα χρόνια πέρασαν από τότε και το Εικαστικό Εργαστήριό μας ανθεί και δημιουργεί, δείχνοντας έμπρακτα πως η ψύχωση μπορεί να ακολουθήσει μορφές δημιουργικής έκφρασης. Το περιοδικό Σύναψις, που δημοσίευσε εκείνη την πρώτη μου παρουσίαση στα Πρακτικά των Συναντήσεων της Κοζάνης 2 (Σύναψις 4^α, Χειμώνας 2006-2007, σελ 114-119) μας δίνει σήμερα ξανά την ευκαιρία να παρουσιάσουμε και νέα δείγματα της δουλειάς των ασθενών μας, στις νέες ομάδες που έχουν στο μεταξύ σχηματιστεί. Για να φανούν ακόμα μια φορά οι δημιοργικές δυνατότητες των ψυχικά ασθενών στο πλαίσιο προγραμμάτων επανένταξης που χρησιμοποιούν, μεταξύ άλλων, και την Τέχνη.