«Δεν είμαι άρρωστη, διαλυμένη είμαι και νιώθω ευτυχισμένη που μπορώ να ζω ακόμα όσο θα μπορώ να ζωγραφίζω». Αυτές οι λίγες λέξεις συμπυκνώνουν τη ζωή της Frida Kahlo που την σκότωσαν τα τραύματα,* όσα την κατέτρεχαν και την κατέστρεφαν λίγο λίγο. Όσο κι αν τα χρώματα πλημμύριζαν τη γη, το σπίτι και τους πίνακές της, τα χρώματα της ζωής της είχαν ξεθωριάσει από την αρρώστια και την αναπηρία: πάνω από 32 χειρουργικές επεμβάσεις και 28 ειδικούς ορθοπεδικούς κορσέδες από γύψο, ατσάλι και δέρμα. Γι’ αυτό φάνταζε αμέσως ως μια cinquistadora που αντλούσε τη δύναμή της από την ευθραυστότητά της, φτάνοντας πάντα στα άκρα, μέχρι τα βάθη του είναι της.

[…]

Η τέχνη ήταν η μόνη της ολοκλήρωση, η εξέγερσή της, το μόνο μέσο που είχε για να επιζήσει της κατάπτωσης του σώματός της και των αγχωδών ερωτηματικών της. Το έργο της τοποθετείται στα πιο ευαίσθητα σημεία των συγκινήσεων, όσα δεν μπορούμε να φανερώσουμε: δημιουργούσε ξεριζώνοντας τα σωθικά της, οι πίνακές της αποτελούν τη βιογραφία της. […]

Frida Kahlo: de la douleur de vivre à la fièvre de peindre
Charles Gardou, Reliance 2005, 18, 118-131.