[…] Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αισθάνονται καθόλου πόνο. Ορισμένοι λόγω μιας εγκεφαλικής βλάβης, άλλοι λόγω γενετικών μεταλλαγών. Για όλους αυτούς ο πόνος απλώς δεν υπάρχει. Τους αφήνει παντελώς αδιάφορους ένα κάψιμο, ένα βαθύ τραύμα, ένα βίαιο σοκ, ή ένα μεταλλικό αντικείμενο που πληγώνει τη σάρκα τους. Κανένα μήνυμα δεν τους πληροφορεί ότι απειλείται η σωματική τους ακεραιότητα. Αυτού του είδους η ιδιοσυγκρασιακή αναισθησία μπορεί και τροποποιεί τη σχέση του προσώπου με το σώμα και το είναι του. Κάποιοι εκφράζουν ένα είδος αμφιβολίας για τα όρια του σώματός τους και αρχίζουν να αυτοερεθίζονται, να ξύνονται, να γδέρνονται, να χτυπούν το κεφάλι τους, κάτι που εκφράζει την αβεβαιότητά τους για τα σωματικά τους όρια.

[…] Για να γίνει αισθητή μια σωματική περιοχή ως μέρος του ιδίου σώματος πρέπει να είναι ευαίσθητη στον πόνο. Έχει ήδη παρατηρηθεί σε αρρώστους των οποίων οι νευρικές ίνες έχουν βλαφτεί στο πλαίσιο μιας νευροπάθειας εξ αιτίας διαβήτη ή λέπρας. Επιπρόσθετα, έχει αποδειχτεί ότι όταν κάποιος υποστεί μια τοπική αναισθησία, π.χ. σε ένα μέλος, αυτός θα έχει την αίσθηση ότι το μέλος αυτό δεν του ανήκει πια, ότι έχει διογκωθεί ή παραμορφωθεί.

[…] Φαίνεται λοιπόν ότι η ικανότητα να αισθάνεται κανείς τον πόνο καθορίζει μερικές βασικές μορφές της εικόνας του σώματος, της επιφάνειάς του ιδιαίτερα. […]

Από συνέντευξή του στο περιοδικό Cerveau & Psychologie 2010, 41, 78-81.