σύναψις 25 [2012 – τόμος 08]
Για τον Δημήτρη Βασιλόπουλο (1944-2012)
Τον Απρίλη μας άφησε ξαφνικά ο Δημήτρης Βασιλόπουλος, συνεργάτης, δάσκαλος, μέντορας, εμπνευστής, φίλος, Καθηγητής της Νευρολογίας. Δεν είχαν περάσει παρά λίγοι μήνες που είχε φύγει από τη διεύθυνση της Α΄ Νευρολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, της Νευρολογικής του Αιγινητείου. Λίγοι μόλις μήνες που είχε γίνει ομότιμος, που είχε βγει στη «σύνταξη» πια από εκείνο που τόσο τον συνάρπαζε, την εκπαίδευση: ιατρική εκπαίδευση, μεθοδολογία της εκπαίδευσης, εκπαίδευση των εκπαιδευτών..
Αν, όπως αρμόζει σε μια αναφορά μνήμης σαν τούτη εδώ, κάνουμε μια προσπάθεια σύνοψης, αναδύεται ένα νήμα: το πάθος. Πάθος με διάρκεια και επιμονή για όλα όσα καταπιάστηκε. Γεννημένος στη Σαλαμίνα το 1944, παρέμεινε με πάθος Σαλαμίνιος. Νευρογενετιστής, ανέπτυξε το εργαστήριο της Νευρογενετικής του Αιγινητείου ως σημείο αναφοράς για τη γενετική στην Ελλάδα. Το πάθος του με τα τελευταία χρόνια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ιδιαίτερα με το πρόσωπο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου καρποφόρησε με τη δημοσίευση του βιβλίου του για τον τελευταίο αυτοκράτορα. Ο ίδιος έγραψε ότι οι λόγοι αυτού του πάθους παρέμεναν αδιευκρίνιστοι. Ίσως όχι τόσο, αν σκεφτεί κανείς με πόσο πάθος μιλούσε πάντα για τις σχέσεις της Ελλάδας με τη Δύση. Τέλος, πάθος για το μπάσκετ μέχρι το τέλος.
Η Σύναψις
Ανδρέας Παράσχος (1931 – 2012)
Σύσσωμη η Ψυχιατρική Κοινότητα της Ελλάδας αισθάνεται σήμερα φτωχότερη από την απουσία του εκλεκτού συναδέλφου Ανδρέα Παράσχου. Με το ψήφισμά του της 16-5-2012, το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας μου ανέθεσε να εκφράσω τη βαθιά θλίψη και τα ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένειά του, καθώς ο ίδιος διετέλεσε επί σειρά ετών Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, Αντιπρόεδρος, Πρόεδρος και Επίτιμος Πρόεδρός της. Καθ όλη τη διάρκεια της μακράς του θητείας, η παρουσία του υπήρξε ιδιαίτερα γόνιμη και καθοριστική στην πορεία της Εταιρείας, αλλά και των γενικότερων τεκτενόμενων στο χώρο της Ψυχιατρικής, καθώς η κοινή ειδικότητα Νευρολογίας – Ψυχιατρικής διαχωρίστηκε και στην πατρίδα μας, συνέβαιναν δε σημαντικές αλλαγές στη διαχείριση και αντιμετώπιση των ψυχιατρικών παθήσεων, με το κίνημα της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης.
Οφείλω όμως να συνεχίσω και από τη θέση του Διευθυντή της Β΄ Ψυχιατρικής Κλινικής του ΑΠΘ, καταθέτοντας λίγα ακόμα λόγια. Για μας, τα μέλη της Β΄ Πανεπιστημιακής Ψυχιατρικής Κλινικής, ο Ανδρέας Παράσχος ήταν ο δικός μας άνθρωπος, ο άνθρωπος που τον ζήσαμε στον χώρο της Κλινικής μας, από τότε που τον γνωρίσαμε πρώτα ως Επιστημονικό Σύμβουλο της Κλινικής, όταν ήταν ακόμα νέος Επίατρος, κι έπειτα, διαδοχικά, ως Υφηγητή, Καθηγητή και Διευθυντή της Κλινικής. Η ήρεμη σιωπηλή, αλλά στιβαρή παρουσία του, ο λακωνικός, αλλά μεστός και σοφός του λόγος, οι αυστηρές, αλλά δίκαιες αποφάσεις του χαρακτήριζαν τον ίδιο. Πρόσφερε επιστημονική γνώση και σμίλευσε χαρακτήρες υπομονετικά, αθόρυβα και ταπεινά. Η εργατικότητά του, η αφοσίωση στην επίτευξη του σκοπού ήταν υποδειγματική. Πίσω από την αυστηρή αυτή «δωρική» παρουσία κρυβόταν μια καρδιά γεμάτη απέραντη αγάπη και καλοσύνη: για τον ασθενή, τον συνεργάτη, τον συνάδελφο. Για όλους τους νεώτερους συνεργάτες του αποτελούσε πηγή δύναμης και παράδειγμα προς μίμηση. Θα τον θυμόμαστε πάντοτε με σεβασμό και αγάπη.
Ιωάννης Σ. Γκιουζέπας
Καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ,
Διευθυντής της Β΄ Ψυχιατρικής Κλινικής, Πρόεδρος της ΕΨΕ
Το περιεχόμενο αυτής της ιστοσελίδας δεν ειναι διαθέσιμο για αντιγραφή.
