Στο πρώτο αυτό μικρό αφιέρωμα εντάσσονται κείμενα που έχουν σαν κοινό παρονομαστή την κλινική αναφορά, ακόμη κι αν αποτελούν κατά βάση ερευνητικές εργασίες, κείμενα θεωρητικής τοποθέτησης ή παρεμβάσεις στην κοινότητα. Η ποικιλία των θεμάτων δεν πρέπει να μας ξεγελάσει, καθώς όλα προϋποθέτουν την αναγνώριση μιας πρωταρχικής θέσης στην ψυχοπαθολογία και στη δυναμική κλινική σκέψη. Μέσα λοιπόν από την ποικιλία τους φιλοδοξούν να αναδείξουν τη συνεκτική ενότητα της κλινικής προσέγγισης και τον κόπο που αυτή απαιτεί, καθώς –εξ ορισμού– αποτελεί το αντίθετο της εύκολης λύσης. Όλα τα κείμενα υποστηρίζουν τη διεπιστημονικότητα, τη δημιουργία δεσμών και τη συνεργασία που στηρίζεται σε αυτήν.

Τον προβληματισμό εισάγει ένα δικό μου κείμενο που θίγει θέματα σχετικά με την κακοποίηση, ένα ζήτημα που κινεί πάθη, εντάσεις, συγκρούσεις, δισταγμούς και αμηχανία, ενώ συγχρόνως αποτελεί συχνό θέμα δημοσιεύσεων, δημοσιογραφικών άρθρων και εκπομπών, αλλά και επιστημονικών ερευνών. Ο τόνος του είναι κριτικός και πολεμικός, ακριβώς επειδή υποστηρίζει την κλινική εργασία και σκέψη πριν από οτιδήποτε άλλο.

Ακολουθεί ένα κείμενο που προέκυψε από διπλωματική μεταπτυχιακή εργασία και διαπραγματεύεται μια κατάσταση υψηλού κινδύνου για παιδιά που συχνά δεν τα βλέπουμε (με κάθε σημασία του όρου), δηλαδή τα ασυνόδευτα παιδιά που φτάνουν στη χώρα μας από τις τέσσερις γωνιές της γης. Βασική έγνοια αυτής της έρευνας, αλλά και πρωταρχικό ερευνητικό εργαλείο, υπήρξε η έννοια της φροντίδας: πώς θα «ερευνήσουμε» αυτές τις καταστάσεις αν δεν έχουμε συνεχώς στο μυαλό μας ότι, ακόμη και ως ερευνητές, θα πρέπει κυρίως να φροντίσουμε αυτά τα παιδιά;

Το επόμενο κείμενο αναπτύσσει την έννοια της κλινικής φροντίδας σε έναν χώρο που κατατρύχεται από μηχανιστικές διαγνωστικές πρακτικές και διαχειριστικές αντιλήψεις, τον χώρο των λεγόμενων μαθησιακών διαταραχών, που συχνά μεταφράζονται σε πιστοποιητικά δυσλεξίας. Το κείμενο αυτό προσπαθεί να αναδείξει μέσα από κλινικά παραδείγματα τη σημασία μιας συνολικής προσέγγισης ψυχικής υγείας στο πλαίσιο της οποίας το μαθησιακό πρόβλημα αποτελεί ένα σύμπτωμα.

Το τελευταίο κείμενο παρουσιάζει ένα μέρος μιας πολύπλευρης και μακρόχρονης παρέμβασης με μικρά παιδιά σε κίνδυνο, δηλαδή σε ιδρυματικές συνθήκες φροντίδας. Εστιάζει στην πρώιμη αναγνώριση των σημείων οδύνης του μικρού παιδιού, δίνοντας έμφαση στις καταθλιπτικές διεργασίες που συχνά περνούν απαρατήρητες ή παρερμηνεύονται. Η αναγνώριση αυτή αποτελεί προϋπόθεση της θεραπευτικής φροντίδας.

αφιέρωμα : όψεις της παιδοψυχιατρικής κλινικής παρέμβασης (Ι)