Το Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2014 πληροφορηθήκαμε το θλιβερό άγγελμα της είδησης του θανάτου του Αναπληρωτή Καθηγητή Ψυχιατρικής Παναγιώτη Ουλή, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή μετά από ολιγόμηνη μάχη με την επάρατη νόσο, στην κορύφωση και στην ακμή της επιστημονικής του δημιουργίας, έχοντας ακόμη πάρα πολλά να δώσει στην επιστήμη της Ψυχιατρικής, στην οποία ολοκληρωτικά σχεδόν είχε αφιερωθεί.

Γεννημένος στο Ναύπλιο, φοίτησε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και ειδικεύθηκε στην Ψυχιατρική στο Παρίσι. Μετά την επιστροφή του εργάσθηκε στην Α΄ Ψυχιατρική Κλινική του ΕΚΠΑ στο «Αιγινήτειο» Νοσοκομείο και έφθασε μέχρι το βαθμό του Αναπληρωτή Καθηγητή.

Εκτός της ιατρικής Διδακτορικής του Διατριβής (1989) υποστήριξε και δεύτερη Διατριβή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εκπόνησε πολλές επιστημονικές ανακοινώσεις σε ελληνικά και διεθνή ψυχιατρικά συνέδρια και πάνω από 100 δημοσιεύσεις σε έγκριτα ελληνικά και διεθνή ιατρικά περιοδικά. Εννέα από τις εργασίες έχουν διακριθεί και λάβει πρώτο βραβείο.

Ο Παναγιώτης Ουλής για δέκα περίπου χρόνια ήταν υπεύθυνος διδάσκων του Σεμιναρίου Ψυχοπαθολογίας που απευθυνόταν σε φοιτητές Ψυχολογίας, ειδικευόμενους Ψυχιάτρους, Ψυχολόγους, ειδικευμένους Ψυχιάτρους και είχε τεράστια απήχηση. Επίσης, πρόσφατα το 2013 είχε ιδρύσει τον Κλάδο Φιλοσοφίας και Μεθοδολογίας της Ψυχοπαθολογίας της Ε.Ψ.Ε. στον οποίο προήδρευε. Ο Παναγιώτης ήταν αιώνιος Δάσκαλός μου και Επόπτης μου, καθώς επίσης επιστήθιος φίλος και μεγαλύτερος αδελφός μου. Πάντα θα τον ευγνωμονώ για τις γνώσεις και τις αξίες, καθώς και τα υψηλά ανθρωπιστικά ιδεώδη που μου μετέδιδε.

Διακρινόταν για τη φιλομάθειά του, το ήθος του, την επιστημονικότητά του, την ειλικρίνεια και την αντισυμβατικότητά του, την πίστη του στον άνθρωπο, την πλήρη ανιδιοτέλειά του και την αφοσίωσή του στα πλέον υψηλά ιδανικά και ηθικές αρχές, που θυμίζουν ουμανιστικά ιδεώδη από εποχές που έχουν παρέλθει οριστικά. Αρκεί να υπενθυμίσω ότι και την παραμονή του θανάτου του έγραφε πιστοποιητικά για τους ασθενείς του για να μη χάσουν τις συντάξεις τους και τα επιδόματά τους.

Επίσης ήταν γνωστό το προωθημένο, εκλεπτυσμένο και σμιλευμένο χιούμορ του, καθώς επίσης και η βιβλιοφιλία του. Διάβαζε απίστευτες ώρες καθημερινά και έγραφε ποιήματα και δοκίμια. Θα τον θυμόμαστε πάντα με αγάπη και η μορφή του θα είναι φωτεινός φάρος που θα φωτίζει την ψυχή μας. Για μένα ήταν η μεγαλύτερη τιμή που με εμπιστεύθηκε στις τάξεις των εκλεκτών συνεργατών του Σεμιναρίου.

Καλό ταξίδι, Αγαπημένε Δάσκαλε…
Καλό ταξίδι, Αγαπημένε Φίλε…

Δρ. Χρήστος Ιστίκογλου
Ψυχίατρος – Επιμελητής Α’, Γ.Ν. «Κωνσταντοπούλειο» Νέας Ιωνίας